خب، بعد از یک دوره طولانی برگشتم! دلم برای همه ی دوستان تنگ شده بود. از آخرین باری که اینجا پست نوشته بودم اتفاقات زیادی افتاده، اتفاقاتی که از نظر خیلی ها ناخوشایند و از نظر بعضی ها خوشایند محسوب میشه! من  زیاد در مسایل پلیتیکال اظهار نمی کنم ولی خلاصه وار بگم که همیشه گفتن “خیال مهال” و دقیقا همین جمله مصداق ماهاست.

هرچی که بود گذشت…   تا شقایق هست زندگی باید کرد.

دلم برای همه دوستان تنگ شده، حتما به همه سر میزنم. تو دوران غیبت ما یک رویداد خیلی مهم هم رخ داده اونم این که آرش(صورتی) وبلاگشو دیلیت کرده… امیدوارم موقتی باشه!

خدا پدر سازندگان توییتر رو بیامرزه که ملت کمبود اس ام اس بازی خودشون رو باهاش جبران کردن! البته منم از این قاعده مستثنی نبودم و نخواهم بود!

تازه معتاد فیس بوک شده بودیم که زدن… !!!

خیلی خبرهای خوبی شنیده بودیم تو این مدت، مرگ مایکل جکسون هم بهش اضافه شد. جدا از خبر های حاشیه ای که دربارش میگفتن اسطوره ای بود برای خودش، با آهنگ هاش زندگی کردیم. من فکر نمیکنم دیگه هنرمندی با این استعداد پیدا شه تا بتونه جای خالیش رو پر کنه.